Hafi atvinnurekendur ekki fullnægjandi tímaskráningarkerfi fellur sönnunarbyrðin á þá þegar ágreiningur rís um réttmæti launakrafna segir Landsréttur.
2019 kærði ASÍ íslenska ríkið til Eftirlitsstofnun EFTA (ESA) vegna meintra brota Íslands á skuldbindingum sínum samkvæmt tilskipun 2003/88/EB um tiltekna þætti skipulags vinnutíma og hafði sigur. Í kjölfarið var eftirfarandi meginregla felld inn í lögin nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum og í gr. 57.a segir nú:
„ Atvinnurekendum er skylt að koma upp hlutlægu, áreiðanlegu og aðgengilegu kerfi vegna skráningar á vinnutíma starfsmanna sinna þar sem meðal annars koma fram upplýsingar um daglegan og vikulegan vinnutíma sem og upplýsingar um á hvaða tíma sólarhrings unnið er, samfelldan hvíldartíma og vikulegan frídag. Einnig skulu koma fram upplýsingar um tilvik þar sem vikið hefur verið frá reglum um hvíldartíma og vikulegan frídag samkvæmt lögum þessum eða kjarasamningum sem og upplýsingar um hvort starfsmenn hafi í slíkum tilvikum fengið hvíld síðar.“
ASÍ byggði kæru sína á því að tilskipunin hefði verið innleidd með ófullnægjandi hætti þar sem lögin hefðu ekki að geyma nein ákvæði sem skylduðu atvinnurekendur til að koma á formlegu, skilvirku og aðgengilegu kerfi til að skrá og fylgjast með vinnutíma starfsmanna. ASÍ byggði jafnframt á því að vegna skorts á skýrum reglum hefðu íslenskir dómstólar ítrekað hafnað kröfum starfsmanna varðandi daglegan og vikulegan hvíldartíma, annaðhvort á þeim grundvelli að starfsmenn hefðu ekki komið kröfum sínum á framfæri innan tilskilins tíma eða að þeir bæru sjálfir ábyrgð á því að halda utan um vinnutíma sinn. Einnig byggðum við á því að við vegna hinnar ófullnægjandi innleiðingar hefðu íslenskir dómstólar ekki tekið nægilegt tillit til þess að starfsmaður væri veikari aðilinn í ráðningarsambandinu og tæki á sig ákveðna áhættu varðandi starf sitt þegar hann legði fram kvartanir eða reyndi að vekja athygli atvinnurekanda á vanefndum og vandamálum. Sjá kæru ASÍ
Á túlkun þessa nýja ákvæðis reyndi fyrir Landsrétti í málinu nr. 276/2026. Í úrskurði réttarins, sem sneri við úrskurði Héraðsdóms segir m.a.:
„Í framangreindu ákvæði 57. gr. a laga nr. 46/1980 kemur fram sú lagaskylda atvinnurekenda að koma upp kerfi vegna skráningar á vinnutíma starfsmanna. Hvorki liggja fyrir upplýsingar um að (atvinnurekandinn) hafi komið upp kerfi í samræmi við þá kröfu laganna né að félagið hafi haldið yfirlit um yfirvinnustundir sóknaraðila fyrir gildistöku laganna. Þegar svo háttar til verður að leggja til grundvallar að ef vinnuveitandi andmælir kröfu launþega, sem leitt hefur líkur að því að hann hafi unnið yfirvinnu og umfangi hennar, verði vinnuveitandinn að hnekkja staðhæfingum launþegans. Leiðir það einnig af almennum reglum vinnuréttar, óháð beinni lagaskyldu vinnuveitanda til þess að halda utan um tímaskráningar. Um þetta má til hliðsjónar vísa til dóms Hæstaréttar 17. maí 2018 í máli nr. 601/2017.“
Þessi úrskurður Landsréttar mun hafa afgerandi áhrif í fjölda launamála þar sem reyndir á vanefndir atvinnurekenda. Um framangreindan dóm frá 2017 og fleiri er nánar fjallað á vinnuréttarvef ASÍ „Skráning vinnutíma“.
